Praktijkvoorbeelden

Hier vindt u vier praktijkvoorbeelden die weergeven hoe de samenwerking binnen het Veiligheidshuis tot stand komt en welke resultaten hierdoor worden behaald.  

 

Stel: je bent Andre, een zwakbegaafde jongen die langere tijd vastzit vanwege niet betaalde boetes. Je hebt geen familie of vrienden waar je terecht kunt en de populatie bij de maatschappelijke opvang zal je dusdanig negatief beïnvloeden dat die plek vermeden moet worden. Wat dan?

Dan ontstaat er in het goed lopende netwerk van het Veiligheidshuis Hollands Midden een ronde-tafel-gesprek, tussen de Penitentiaire Inrichting, de Maatschappelijke opvang en de coördinator Nazorg (met tevens een Gemeentepet op) om te komen tot een actieplan. Je wordt aangemeld bij de Maatschappelijke Opvang om een postadres te krijgen, waarmee je in ieder geval een zorgverzekering kunt krijgen, een postadres kunt aanvragen en vrijwillige reclassering wordt geactiveerd. Vanuit jouw trajectbegeleider van de Penitentiaire Inrichting en je vrijwillige reclasseerder krijg je nu begeleiding op de verschillende leefgebieden. Er is zicht op een kamer en die borg zal worden betaald door de Pastores. Project JA! werkt samen met jouw reclasseerder om je toe te leiden naar een arbeidstraject. Leuke samenwerking die leidt tot een prettiger start na detentie.

 

Anil is een Aziatische man die al bijna 5 jaar bij de maatschappelijke opvang verblijft en daar dagelijks werkt in het schoonmaakteam, waarmee hij een zakcentje verdient. Meneer krijgt ook een (aangepaste) WWB-uitkering. Af en toe zit hij vast wegens niet betaalde boetes. Vanuit de maatschappelijke opvang is het wegens een taalbarrière tot op heden niet gelukt om meneer te binden aan een woonmaatschappelijk werker.

Anil is na wéér een korte detentie in het nazorg-overleg van het Veiligheidshuis besproken. Besloten wordt om vrijwillige begeleiding van Reclassering Nederland in te zetten. Wat blijkt? Anil is net terug van familiebezoek in Azië en woont en werkt weer bij de maatschappelijke opvang. De reis heeft hij  bekostigd met het geld dat hij verdiend heeft bij de schoonmaakploeg.

De vrijwillige reclassering heeft na een aantal gesprekken met meneer gemeend dat hij in aanmerking kan komen voor een contingent-woning van RN. Hij hoeft dan geen gebruik meer te maken van de maatschappelijke opvang en kan eindelijk echt een leven in Nederland gaan opbouwen.

 

Meneer Bloem was bekend binnen het Veiligheidshuis als Veelpleger, maar wordt inmiddels besproken in het nazorgoverleg. Ondanks roekeloos en onverantwoord gedrag pleegt hij te weinig delicten voor een Veelplegersstatus. Meneer heeft een vrouw en twee zoons. De oudste van 7 jaar stond een termijn onder toezicht van Bureau jeugdzorg. Er was geen reden tot verlenging, omdat meneer Bloem zich aan de afspraken hield, toezicht had en er op dat moment geen bedreiging was voor de ontwikkeling van het kind. Echter, de toezichtouder retourneerde na enkele maanden na het aflopen van de Ondertoezichtstelling het toezicht wegens het niet meer houden aan de afspraken met de reclasseerder.

Situatie: van twee kleine kinderen in huis en van twee verplichte kaders, een OTS en een toezicht, naar helemaal niets voor dit gezin. Als het uit de hand dreigt te lopen omdat meneer verdacht wordt van een zedenmisdrijf doet de politie een melding bij het Advies- en Meldpunt Kindermishandeling. Het AMK is echter niet goed op de hoogte van de criminele activiteiten van meneer. Door het coördineren van samenwerking vanuit het Veiligheidshuis tussen Bureau Jeugdzorg, de GGD (MultiProbleemGezinnen-overleg), RN, Kwadraad (Algemeen Maatschappelijk Werk) en de politie wordt het hele systeem en de problemen waar de verschillende instanties tegenaan lopen in kaart gebracht. Voor het AMK nog niet reden genoeg om weer een OTS te adviseren, maar wel reden voor de instanties om gezamenlijk te besluiten tot aan de strafzitting van meneer in ieder geval een gezinscoach in te zetten. En dat is wat samenwerken kan doen!

 

Youssef is een jongvolwassene die meerdere malen met het strafrecht in aanraking is gekomen, al vanaf zijn tienerjaren. Hij is ongrijpbaar voor de hulpverlening en houdt alle begeleiding af. Als Youssef wederom een straf moet uitzitten wordt hij op het jongvolwassenoverleg van het Veiligheidshuis ingebracht. Daar wordt afgesproken om de jongen in de Penitentiaire Inrichting te bezoeken en open de vraag aan Youssef te stellen wat hij wél wil. In dat gesprek geeft Youssef aan wel contact te willen met Houssain, een reclasseerder die hij ooit eens toegewezen heeft gekregen en die hij vertrouwt. Via het Veiligheidshuis wordt een vrijwillig begeleidingstraject opgestart tussen Youssef en Houssain. Al na enkele gesprekken is er een productief en positief begeleidingscontact ontstaan.